Skip to main content

Tag: Diabelskie kamienie

BOBROWNIKI, GM. CHOCIWEL, POW. STARGADZKI

Koło wsi Bobrowniki miał leżeć duży głaz zwany „Diabelskim Kamieniem”. Na jego powierzchni miał znajdować się odcisk końskiego kopyta i kurzej stopy. Legenda mówi o zakładzie pomiędzy chłopem z Bobrownik a diabłem. Czart miał zbudować groblę przez jezioro w zamian za duszę. Był już blisko ukończenia prac, gdy zapiał kur i utraciwszy moc porzucił głaz. Kamień został rozbity i wykorzystany do budowy cembrowiny studni, głębokiej na ok. 70 m.

Źródła informacji: Knoop 1924, 52; Łysiak 1998, 32

PĘCZERZYNO, GM. BRZEŹNO, POW. ŚWIDWIŃSKI

Nad rzeką Rega nieopodal Pęczerzyna leżał głaz, który wedle legendy porzucił diabeł. Podanie wiąże go z zakładem zawartym przez chłopa z czartem. W zamian za pomoc przy wydobyciu z rzeki ogromnego głazu do budowy domu, chłop obiecał swoją duszę. Gdy diabeł bez wysiłku dźwignął głaz, chłop przestraszył się, że będzie musiał oddać duszę i zapiał jak kogut. Diabeł słysząc to, rzucił kamień i uciekł.

Źródła informacji: Łysiak 1998, 29

DĘBINA, GM. STARE CZARNOWO, POW. GRYFIŃSKI

Głaz narzutowy leżący na polu na południowy-zachód od zabudowań wsi Dębina. Wedle miejscowej tradycji znajdujące się na nim zagłębienia były śladami siedzenia i końskiej nogi należących do diabła.
Zgodnie z legendą, diabeł zawarł umowę z opatem klasztoru w Kołbaczu, że w ciągu trzech dni przyniesie mu ryby (sieje) z Włoch i zdąży przed rannym pianiem. W zamian opat obiecał mu trzydzieści dusz. Mnisi rozbiegli się po okolicy, by przedwczesnym pianiem oszukać diabła i pozbawić go obiecanej zapłaty. Diabeł przybył wcześniej i rozsiadł się na kamieniu pod Dębiną, by odpocząć. Wówczas za sprawą jednego z mnichów schowanego w pobliskiej szopie począł piać kogut. Diabeł w złości wrzucił sieje do pobliskiego jeziora Miedwie, gdzie żyją do dziś. Na kamieniu zostały zaś ślady bytności diabła.
Wedle innej wersji kamień ten miał znajdować się w parku zamkowym w Pęzinie. Być może to ten głaz wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1517 r., jako mający posiadać 10 miseczkowatych zagłębień ułożonych w jednym rzędzie, uznawanych za ślady olbrzymów lub diabła (Knoop 1924, 11).

Źródła informacji: Knoop 1924, 105; Kajkowski 2008, 329; Łysiak 1998, 31

MIESZAŁKI, GM. GRZMIĄCA, POW. SZCZECINECKI

Obok wsi Mieszałki miał leżeć kamień, wedle miejscowych wierzeń z odciśniętymi śladami buta i stopy z wyraźnie zaznaczonymi palcami oraz piętą. Miał je zostawić diabeł, który się na kamieniu zatrzymał. Głazu nie udało się odnaleźć w terenie.

Źródła informacji: Rogge 1927, 128; Łysiak 1998, 26; Kajkowski 2008, 328; kwerenda terenowa

PĘKANINO, GM. MALECHOWO, POW. SŁAWIEŃSKI

Przy drodze z Pękanina do Dąbrowy miał leżeć ogromny kamień, na którego powierzchni był widoczny „odcisk nogi końskiej, kociej i dziecka”. W noc noworoczną miał na nim tańczyć diabeł. Głazu nie udało się znaleźć w terenie. Najprawdopodobniej zniszczony.

Źródła informacji: Rosenov 1921, 69; Łysiak 1998, 25; Kajkowski 2008, 328

DARŁOWO, GM. DARŁOWO, POW. SŁAWIEŃSKI

Głaz narzutowy (lub stary kamień nagrobny?) zwany „Diabelskim Kamieniem”, leżący do ok. 1805 r. na cmentarzu nieopodal zakrystii kościoła pw. Marii Panny w Darłowie. Wedle tradycji na jego powierzchni miały znajdować się zagłębienia w kształcie odcisków stóp. Legenda mówi, że „za katolickich czasów” na cmentarzu odbywała schadzki z miejscowym księdzem córka burmistrza. Pewnego razu, gdy na kamieniu oczekiwała ukochanego, pojawiła się czarna postać, która chwyciła ją i porwała w szalonym, wirującym tańcu. Następnego dnia na powierzchni kamienia zauważono odciski stóp oraz końskiego kopyta, od tej pory nazywano go „tanecznym kamieniem”. Głaz usunięto w trakcie likwidacji cmentarza.

Źródła informacji: Łysiak 1998, 24-25

BIAŁĘCINO, GM. MALECHOWO, POW. SŁAWIEŃSKI

„Diabelski kamień” mający leżeć w lesie koło wsi Białęcino, na skrzyżowaniu dróg do Krągu oraz drogi do młyna. Głaz miał mieć 80 cm długości, 50 cm szerokości i 1 m wysokości. Wedle miejscowego podania na kamieniu tym diabeł miał tańczyć z dziewicą. Głazu nie udało się odnaleźć w terenie. We wsi Białęcino nie zanotowałem informacji na jego temat.

Źródła informacji: Łysiak 1998, 24; kwerenda terenowa

RYSZEWO, GM. PYRZYCE, POW. PYRZYCKI

Głaz położony przy drodze ze Stargardu do Pyrzyc, na granicy pól wsi Ryszewo oraz Brzezina. Zwany był „Diabelskim Kamieniem” ze względu na widniejący na jego powierzchni znak w kształcie podkowy. Kamień został zabrany w 1817 r. podczas poszerzania drogi, przy wielkim sprzeciwie i lęku okolicznej ludności. Obok niego miano odkryć stary karabin oraz sto podków „ułożonych po cztery sztuki”.

Źródła informacji: Łysiak 1998, 23